“…เรามาฟังพระท่านสวด
‘พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ
ข้าพเจ้าขอถือเอาพระพุทธเจ้าเป็นสรณะ
เป็นที่พึ่งกำจัดภัยได้จริง’
ถ้าเราเชื่อคำสอนของพระพุทธเจ้าแล้ว
จะกำจัดภัยได้จริงแท้ ๆ
‘ธัมมัง สะระณัง คัจฉามิ
ข้าพเจ้าขอถือเอาพระธรรมเป็นสรณะ
เป็นที่พึ่งกำจัดภัยได้จริง’
มันก็จริง
ถ้าเราเชื่อพระธรรมคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าแล้ว
ย่อมกำจัดภัยได้จริง
‘สังฆัง สะระณัง คัจฉามิ
ข้าพเจ้าถือเอาพระสงฆ์เป็นสรณะ
เป็นที่พึ่งกำจัดภัยได้จริง’
แต่นี่เราไม่เชื่อ มันจึงกำจัดภัยไม่ได้
จะว่าเราไม่เชื่อ-ก็ไม่ถูก เราไม่เข้าใจ-เราไม่รู้จัก
พระที่ไปสวดให้เราฟังนั้น
เราก็ไม่รู้จักว่าท่านจะได้ หรือท่านไม่ได้
หรือว่าตัวท่านเองก็ไม่รู้จักนั้น
เพราะท่านก็ไม่ได้เอามาพูดให้เราฟัง
เราก็เลยปฏิบัติไป ทำไปแบบคนที่ไม่รู้จัก
เพราะเราไม่เคยได้ยินอย่างนี้
จากนั้นท่านก็มาสวด ‘โย จักขุมา’
บัดนี้ ‘โย จักขุมา โมหะมะลาปะกัฏโฐ สามัง วะ
พุทโธ สุคะโต วิมุตโต มารัสสะ ปาสา วินิโมจะยันโต
ปาปสิ เขมัง ชะนะตัง วิเนยยัง’
แปลว่า ‘ท่านพระองค์ใดมีพระปัญญาจักษุ
ขจัดมลทินคือโมหะเสียแล้ว’
‘โมหะ’ แปลว่าความหลงผิด
ท่านว่า‘กำจัดโมหะ’
ก็คือกำจัดความหลงผิดนี้ออกไปได้แล้ว
‘สามัง วะ พุทโธ สุคะโต วิมุตโต’
**เมื่อกำจัดโมหะได้แล้ว ก็เป็นท่านผู้เสด็จไปดีแล้ว
คือไปดี-มาดี ไม่ชนหลักไม่ชนตอ-ไม่ตกบ่อไม่ตกหลุม
ไปตามทางที่แจ้ง กล่าวคือเราออกจากถ้ำได้
ออกจากถ้ำนี้ ก็หมายถึงออกจากความคิด
อันที่มันกำลังนึกกำลังคิดนู่นนะ**
อันที่กำลังพูดอยู่นี้นี่
*คนเรามันอยู่ในถ้ำ-ไม่ยอมออกจากถ้ำ จึงไม่ได้เห็นถ้ำ
จึงว่า คนเราไม่เห็นความคิดของตัวเองสักที
เกิดมาจนตายทิ้งไป-บางคน ไม่เคยเห็นความคิดตัวเองเลย
บางคนหาว่า‘รู้จักคิด’-ว่า‘เห็นคิด’ ว่างั้น
แต่ว่ามันไม่เห็น เพราะมันเห็นอยู่ในถ้ำ-มันรู้อยู่ในถ้ำ
มันจึงทำไปตามอำนาจของกิเลส
มันกำจัดโมหะไม่ได้*
ดังนั้น คำสอนที่พระพุทธเจ้าท่านสอนเอาไว้นี้
ก็เพื่อให้เราได้เห็นจริง ๆ ให้เรารู้จริง ๆ
**ถ้าหากเราไม่เห็น เราไม่รู้แล้ว
มันก็จะเป็นการปฏิบัติที่พลาดผิดไป**…”
หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ
————————————————————————————————
※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※
※ อย่าหลงตน-อย่าลืมตัว ※
※ ※
※ อย่าหลงกาย-อย่าลืมใจ ※
※ ※
※ อย่าหลงชีวิต ※
※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※
รู้สึกตัว…รู้สึกกาย รู้สึกใจ
_/|\_ _/|\_ _/|\_
ใส่ความเห็น