นิ่ ม เ นิ บ
ท่านเขมานันทะ (อาจารย์โกวิท เอนกชัย)
การมุ่งมาดที่จะดำเนินชีวิตด้วยปัจจุบันขณะนั้น
คุณจะต้องเลิกคิด พูด และกระทำดังเครื่องจักร
มันตายด้าน และละเลยต่อการตื่น เพื่อตกลงใจ
มันย่อมหมายถึงการไม่มีโอกาสเผชิญหน้า
กับความคิด-การพูด-ตลอดจนการกระทำโดยแท้
การคิด-พูด-กระทำเหมือนเครื่องจักรนั้น
มันจะค่อยๆเขมือบคุณให้เหลือแต่รูปแบบท่าทีที่ไร้ชีวิต
และเพาะนิสัยคดโกงขึ้นไม่รู้สิ้นสุด
แต่การตื่นตัว, ตกลงใจ รำลึกรู้สภาพธรรมในใจ
ตั้งแต่ความดำริสำรวจไปถึงคำพูดและการกระทำ แล้วๆ เล่าๆ
เหมือนหญิงสาวสำรวจใบหน้าของตนจนแน่ใจ
ทุกครั้งที่ต้องออกรับแขก
กำหนดรู้ปัจจุบันธรรมอย่างไม่ท้อถอย
ไม่ว่าดีหรือทรามระดับไหน
ความชั่วมันก็คือความชั่ว เป็นสภาพธรรม
แต่ความอ่อนแอไม่กล้าเผชิญหน้ากับสภาพจริง
แล้วบิดพริ้วไปกลบเกลื่อนเสียนั้น เป็นมูลรากแห่งความชั่ว
และหากคุณไม่ขจัดรากอันมีพิษของมันแล้ว
คุณย่อมไม่อาจพ้นจากดี-ชั่วได้อย่างแท้จริง
จากการเลิกนิสัยทักทายเพื่อน, กล่าวคำอภัย,
ยกยอปอปั้นอย่างเครื่องจักร
คุณจะเริ่มเปลี่ยนไปสู่ความจริงใจ จากความจริงใจ
คุณจะเริ่มเชื่อตนเอง และมีความสุขได้
จากนั้นจิตจะตั้งมั่นและมีสมาธิพอควร
การเรียนรู้เพื่อดำรงอยู่ในปัจจุบันขณะก็ใกล้เข้ามา
และเมื่อคุณชินกับการเรียนรู้ชนิดนี้เข้า คุณก็เริ่ม เป็นเครื่องจักร
ตั้งสติ หลีกเลี่ยงการคิดนึก, พูดจา, กระทำอย่างเครื่องจักร
จนกว่าคุณจะกลายเป็นเครื่องจักรแห่สวรรค์-เครื่องจักรของพระธรรม
เป็นชีวิตที่เคลื่อนครรไลไปในโลกอย่างเงียบเชียบ
ทรงพลัง นิ่มเนิบ ดำรงอยู่เหนือกาล
เราจะร่วมกันตั้งความมุ่งมาดที่จะเข้าถึงการดำรงอยู่ของชีวิต ดังนี้หรือไม่
เราจะได้ดำรงอยู่ร่วมกันในโลกพิภพอันงดงามนี้อย่างสันติ
และจักรักษาไว้ให้ลูกหลานได้ชื่นชม ได้อย่างไร
หากเราไม่เรียนรู้การดำรงอยู่ในปัจจุบันขณะนี้อย่างแท้จริง…….
หมายเหตุ : บทความเรื่องนี้ บันทึกไว้เมื่อครั้งที่ ท่านเขมานันทะ
ยังครองเพศบรรพชิตอยู่ ณ อาศรม หาดทรายแก้ว เมืองสงขลา เมื่อปี พ.ศ. ๒๕๑๕
(ที่มา : นิ่มเนิบ ใน ชีวิตคุณมีอยู่เพียงขณะเดียว โดย เขมานันทะ,
พิมพ์ครั้งที่ ๔ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๒, หน้า ๘๓-๘๔)
ใส่ความเห็น