เคยไหม…ยิ่งพยายาม “รู้ให้หมด”
กลับยิ่งมองไม่เห็นทั้งห้อง 
มีอุปมาหนึ่งเล่าว่า
ชายคนหนึ่งยืนอยู่ในห้องสี่เหลี่ยม
ไม่ว่าเขาจะหันไปทางไหน ตัวเขาเองก็บังความจริงอีกด้านเสมอ
ด้านหนึ่งสว่าง อีกด้านหนึ่งมืด
ซ้ายรู้ ขวาไม่รู้ หน้าเห็น หลังบอด
แต่เมื่อใดที่เขา “ย่อตัวเล็กลง”
อัตตาเบาบางลง ความรู้กลับเพิ่มขึ้น
จนวันที่ตัวตนหายไป…
ความจริงทั้งหมดจึงปรากฏ
นี่ไม่ใช่แค่เหตุผลเชิงอุปมา
แต่เป็นหัวใจของการภาวนา
ทางภาวนา…มีอยู่จริง
ไม่ไกล ไม่ยาก
แต่เรามักเดินวกวน เพราะความอยาก
ธรรมะ…ไม่ซับซ้อน
แต่ใจคนซับซ้อนเอง
ชีวิต…ไม่ดีไม่ชั่ว
แต่เราถูกสอนให้ยึดติดกับกรอบมาตรฐาน
จนลืมฟังความจริงภายในใจ
ถ้อยคำเหล่านี้
ไม่ใช่คำสอนที่ต้องเชื่อ
แต่เป็นเสียงจากใจของ “ผู้ลงมือปฏิบัติ”
วันนี้เราอาจยังไม่รู้จักจิตใจตัวเอง
แต่ถ้าเจริญสติทุกวัน
วันหนึ่งเราจะรู้
และแม้ยังไม่รู้วันนี้
วันสุดท้ายของลมหายใจ…
ความรู้นั้นจะมาถึงเอง
— จากหนังสือ ดั่งสายน้ำไหล
หน้า 212–213 โดย เขมานันทะ
ฟังเสียงอ่านได้ที่
ใส่ความเห็น