บนทางดินกลางไพรเงียบงัน
รอยเท้าเบา ๆ นั้น มิได้เร่งเร้าเวลา
จีวรขาวไม่อวดแสงศรัทธา
แต่อบอวลด้วย “ความรู้สึกตัว” ทุกย่างก้าว
มิได้เดินเพื่อถึงปลายทางใด
หากเดินเพื่อเห็นใจ—ในปัจจุบัน
ป่าเขียวไม่ใช่ที่หลบโลกอันวุ่นพัน
แต่คือกระจกสะท้อนจิต…ที่ตื่นรู้
แม่ชี—ผู้ไม่ถือครองชื่อเสียง
ไม่เรียกร้องคำยกยอหรือคำสรรเสริญ
มีเพียงลมหายใจ ก้าวเดิน และการเผชิญ
ความจริงที่เกิด–ดับ…ตรงหน้า
ทางนี้ไม่มีชัยชนะ ไม่มีพ่าย
มีแต่รู้ ว่ากายกำลังก้าว ใจกำลังไหว
ความสงบไม่ใช่ปลายทางอันไกล
แต่อยู่ในทุกก้าว…ที่รู้สึกตัว
ใส่ความเห็น