“…**คนเรา ถ้าหากหลงตน-ลืมตัวแล้ว
จะไม่มีค่า (ไม่)มีราคาเลย**
ตรงกันข้าม ถ้าคนที่ไม่หลงตน-ลืมตน
อยู่ที่ไหน ๆ ก็จะเป็นเทวดาได้ทั้งนั้น
เพราะมีหิริ-ความละอายแก่ใจ
โอตตัปปะ-มีความสะดุ้งเกรงกลัวต่อบาป
บาป ก็คือความความโกรธนั่นเอง-มันเป็นทุกข์
ถ้าคุณไม่โกรธ-จะทุกข์ไหม ? ไม่ทุกข์
มันโกรธขึ้นมาครั้งใด-มันทุกข์แทบจะตาย แน่นอก-หนักใจ
แล้วเขาพูดมาอย่างนี้ ก็ว่าพูดไม่ถูกใจ
ความจริงที่เขาพูดมานั้น มันถูกใจเราแล้ว
เรารับไม่ได้ เพราะมันถูกใจ
มันเข้ามาด้วยความทุกข์ ใจเรารับไม่ได้
นี่แหละมันถูกใจมากที่สุด
บัดนี้ เราจะให้มันถูกใจเรา
เมื่อไม่ถูกใจเรา มันคิดจะหลีก
เรียกว่า‘ให้เราเรียนหลีกตัวเราให้ได้’
ถ้าหลีกตัวเราไม่ได้ เราจะเป็นได้เพียงคนเท่านั้นเอง
เป็นมนุษย์ไม่ได้ เป็นเทวดาไม่ได้ เป็นอินทร์-เป็นพรหมไม่ได้
แม้ที่สุด เป็นพระอริยบุคคลก็ไม่ได้
ถึงจะเรียนกรรมฐาน ก็ยังไม่ได้ผล
คนที่ไม่เคยเรียนกรรมฐานมาก่อน ก็จะได้ผลดี
ถ้าคิดจะหลีกจริง ๆ แล้ว ต้องได้ผล
คนใดหลบตัวได้-หลีกตัวได้
คนนั้นแหละ ขึ้นชื่อว่า‘เข้าใกล้ชิดพระพุทธเจ้า’
ส่วนคนใดที่หลบหลีกตัวไม่ได้
คนนั้นชื่อว่า‘เข้าใกล้พระพุทธเจ้ายังไม่ได้’
สมกับที่พระพุทธเจ้าพูดกับพระวักกกลินั่นเอง
**เราหลีกหนีออกจากความคิดปรุงแต่งนี้ให้ได้
อย่าไปยุ่งกับความคิดปรุงแต่งที่มันสับสนวุ่นวาย
อย่าไปยุ่งกับมัน มันจะนำความทุกข์
(นำ)ความเดือดร้อน-ความสับสนวุ่นวายมาให้เรา**…”
หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ
————————————————————————————————
※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※
※ อย่าหลงตน-อย่าลืมตัว ※
※ ※
※ อย่าหลงกาย-อย่าลืมใจ ※
※ ※
※ อย่าหลงชีวิต ※
※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※
รู้สึกตัว…รู้สึกกาย รู้สึกใจ
_/|\_ _/|\_ _/|\_
ใส่ความเห็น