…(หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ) :
**พอดีมัน(คิด)ปุ๊บ-เรารู้สึกตัว มันหายไปเอง**
(ผู้ฟัง ๒) : รีบปล่อยเสีย แทนที่จะก้าวไปขั้นที่ ๒
ดูอยู่ที่ตรงนี้
ไม่ใช่เอาตาดูนะ **ให้มันรู้สึกอยู่ที่ตรงนี้แหละ
มันจะค่อยเลื่อนตัวของมันไปเอง เพราะเราได้ต้นทางแล้ว**
พระพุทธเจ้าท่านตรัสสอนเอาไว้ว่า
การตรัสรู้ของพระพุทธเจ้านั้น
เพราะการกระทำทางจิต-ทางใจใช่ไหม ?
*เราไม่เคยรู้ว่า ทำทางจิต-ทางใจนั้นทำอย่างไร
เพียงแต่ว่า พอมันคิด-เราก็อยากไม่ให้มันคิด
ถ้าคิดทางไม่ดีนะ เราก็อยากไม่ให้มันคิด
แต่ถ้ามันคิดดี เราก็ต้องการให้มันคิด
แน่ะ! มันเป็น ๒ ทุกข์-มันเพิ่มอยู่เสมอไป
นี่คือ ‘เราไม่รู้จักสมาธิ-ไม่รู้จักความสงบ’
เมื่อพูดถึงสมาธิ เราก็ไปสร้างมันขึ้นมา*
‘สมาธิ’กับ‘ความสงบ’ เป็นคำเดียวกัน
‘สมาธิ’ แปลว่าตั้งใจนั่นเอง
**มันคิดขึ้นมา ก็รู้สึก**
ถ้าไม่ตั้งใจก็จะไม่รู้หรอกนะ
อย่างที่คุณเคลื่อนไหวเขียนหนังสือ…ผิด-ถูก จะไม่รู้
แต่เมื่อตั้งใจแล้ว…เขียนหนังสือผิด-ถูก ต้องรู้
แน่ะ! เป็นอย่างนั้น
คือว่า‘สมาธิอันนี้’ ไม่ใช่ไปนั่ง-ไม่ใช่ไปอะไรทั้งหมด
(ผู้ฟัง ๒) :
เพราะฉะนั้น การที่คนเราเอามาพิจารณาว่า
‘เอ๊! สิ่งนี้ไม่ควรยึดมั่น-ถือมั่น เป็นอนิจจัง-เป็นทุกขัง-เป็นอนัตตา
ควรจะปล่อยวางเสีย’
การที่เขาพิจารณาอย่างนี้ ก็ไม่ใช่ทางปฏิบัติแล้วใช่ไหมครับ ?
(หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ) :
ไม่-มันเพิ่มขึ้นแล้วนั่นนะ *มันไปทำขึ้นมาแล้ว
เขาเรียกว่า‘ประสบการณ์’ หรือว่า‘คิด’*
(ผู้ฟัง ๒) : ไม่ใช่มรรค
(หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ) : **ไม่ใช่**
…
————————————————————————————————
※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※
※ อย่าหลงตน-อย่าลืมตัว ※
※ ※
※ อย่าหลงกาย-อย่าลืมใจ ※
※ ※
※ อย่าหลงชีวิต ※
※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※
รู้สึกตัว…รู้สึกกาย รู้สึกใจ
_/|\_ _/|\_ _/|\_
ใส่ความเห็น