“…รูปนี้(หลวงพ่อเอามือจับที่ตัวท่าน) มันเป็นสมมติจริง ๆ
เรียกว่า‘จริงโดยสมมติ’ ให้เข้าใจว่าสมมติ
เอาอันใดมาใส่ใหม่ มานุ่ง-มาห่มก็ได้…แล้วมันก็เป็นอันนั้นแหละ
เอาผ้าดำมาห่มก็ได้-เอาผ้าแดงมาห่มก็ได้ มันเป็นสมมติ
*เรื่องสมมตินี้ ให้รู้กันจริง ๆ*
**‘พุทธศาสนา’ คือตัวชีวิตจิตใจที่สะอาด-สว่าง-สงบ
ซึ่งมันมีแล้วในคนทุกคน-ไม่ยกเว้นทีเดียว** รับรองได้
ทุกคนอยู่ที่นี่(ก็)มีเหมือนกัน
‘ท่านรับรองได้ ท่านเอาที่ไหนมาพูด ?’
(อาจจะมีคน)ว่างั้น
เดี๋ยวนี้นี่ ท่านทั้งหลายที่นั่งอยู่ที่นี้-มีความโกรธไหม ?
รับรองได้ว่าไม่มี
ใครโกรธบ้าง ?
ถ้าใครมีโกรธนี่-เอ้า! โกรธ ลองดูสิ-ให้โกรธขึ้นมา
อาตมาจะเป็นคนลองดู
**ลักษณะของความโกรธที่มันเกิดขึ้นมาได้นั้น
แสดงว่าเรามีทุกข์แล้ว เราลืมตัว**
ทางธรรมะ ท่านเรียกว่า‘โมหะ’
พ่อแม่ปู่ย่าตายายว่า‘อย่าลืมตัวนะ !’ ท่านสอนอย่างนี้
เราพูดกันได้ แต่ไม่เข้าใจ
อันนี้เป็นการแสดงให้เห็นว่า
**จิตใจเฉย ๆ หรือชีวิตที่เป็นอยู่เฉย ๆ อย่างที่เป็นอยู่นี้
หรือจะเรียกว่า‘อุเบกขา’นั้น
มันมีแล้วอยู่ในคนทุกคน ไม่ยกเว้น**
*แล้วเราก็พากันไปสร้างมันขึ้นมา
สร้างสิ่งที่มันไม่มีขึ้นมา อย่างความโกรธนั่น*
**เมื่อมาสอนกัน ก็สอนเรื่องนี้นี่เอง
เพราะทุกคนไม่ต้องการความทุกข์**
ก็ต้องพูดความจริงสู่กันฟังอย่างนี้
เมื่อพูดความจริงสู่ฟังอย่างนี้แล้ว
คนก็เลยกล่าวหาว่า‘โกหกหลอกลวง’
แน่ ! มันเป็นอย่างนั้น
แต่ความจริง คน ๆ นั้นไม่เข้าใจเท่านั้นเอง
ถ้าคนใดตั้งใจฟัง จึงจะเห็น
คือ**เห็นว่าลักษณะความไม่โกรธนี้ มีอยู่แล้วในคนทุกคน
เข้าใจได้เท่านี้ก็เรียกว่า‘นิพพาน’
นิพพาน คือความไม่โกรธนั่นแหละ
ไม่ใช่ตายแล้วจึงจะเอา**
ถ้าหากนิพพานมีจริง ตายแล้วก็ต้องไปนิพพานจริง ๆ
**ถ้าเรายังโกรธอยู่
ถ้าความโกรธมันยังมีอยู่ มันก็ตกนรกเดี๋ยวนี้แล้ว**
ตายแล้วก็ไปนรกจริง ๆ มันต้องไปจริง ๆ …”
หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ
————————————————————————————————
※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※
※ อย่าหลงตน-อย่าลืมตัว ※
※ ※
※ อย่าหลงกาย-อย่าลืมใจ ※
※ ※
※ อย่าหลงชีวิต ※
※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※
รู้สึกตัว…รู้สึกกาย รู้สึกใจ
_/|\_ _/|\_ _/|\_
ใส่ความเห็น