…(หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ) :
ตัวทุกคนเป็นธรรมะ
คือตัวคนนั่นแหละ (เป็น)ตัวธรรมะ
ส่วนธรรมะรอบ ๆ ตัวเรานี้ มันก็เป็นธรรมะเรื่องนอกตัวเรา
(ผู้ฟัง ๒) : ก็เป็นธรรมะอีกส่วนหนึ่ง
(หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ) :
เป็นธรรมะส่วนหนึ่ง อันนั้นศึกษาไม่จบ
ตอน**ที่จะศึกษาจบได้ ก็คือศึกษาที่ตัวเราโดยเฉพาะ**
ศึกษาที่ตัวเรา ว่าธรรมะคืออะไร ?
‘ธรรมะ’ ก็คือ‘ตัวเรา’นี่แหละ
การกระทำทุกอย่างเป็นธรรมะ
ถ้าทำดี เขาก็เรียกว่าเป็น‘ธรรมะ’
ถ้าทำไม่ดี เขาก็เรียกว่าเป็น‘อธรรม’
คำพูดทุกอย่าง ถ้าพูดดี-เขาก็ว่าเป็น‘ธรรมะ’
ถ้าพูดไม่ดี เขาก็เรียกว่าเป็น‘อธรรม’
บัดนี้ ใจของทุกคนนั่นแหละ คิดขึ้นมา
(คิด)ดี เขาก็เรียกว่าเป็น‘ธรรม’
คิดไม่ดี เขาก็เรียกว่าเป็น‘อธรรม’
ก็ ๓ ทำ(ธรรม)เท่านั้นเอง
มีการกระทำด้วยร่างกาย-ด้วยรูปนะ
การกระทำด้วยคำพูด และการกระทำด้วยใจนะ
นี่…รวมเข้ามาแล้ว
**การกระทำด้วยกาย-ด้วยรูปอันนี้ และการกระทำด้วยคำพูด
มันก็มาจากใจทั้งนั้น**
*อันนี้เราไม่ต้องศึกษา(หลวงพ่อจับแขนท่านเอง)
กาย-เราศึกษาไม่จบ
จะศึกษามันก็จบได้ แต่ว่ามันไกล
ถึงจะศึกษาคำพูด คำพูดมันก็ยังไกล*
**ศึกษาที่ใจ
เอ้า! มันคิดมาจากที่ไหน ? เราไปค้นหาก็ไม่ได้
พอดีเราทำความรู้สึกตัว** คือวิญญาณนี่
‘วิญญาณ’ แปลว่ารู้
**มันเคลื่อนไหว-ก็รู้ มันกะพริบตา-ก็รู้ มันหายใจ-ก็รู้
มันคิดขึ้นมา-ก็อ๋อ!**
อันที่มันกะพริบตา มันหายใจ มันเคลื่อนไหวนี้-คนอื่นมองเห็น
(แต่)จิตใจมันคิดขึ้นมา-คนอื่นมองไม่เห็น ตัวเองก็ไม่เคยรู้มัน
บัดนี**เราก็มารู้สึกตัว พอมันคิดขึ้นมา-เราก็รู้**
อย่างที่หลวงพ่อพูดไว้ในหนังสือ‘การประจักษ์แจ้งสัจจะ’
หลวงพ่อเดินกลับไป-กลับมา มันคิด-อ้อ! มันคิดแล้ว
ครั้งแรกหลวงพ่อไม่รู้ คล้ายกับว่ามีคนมาผลักตรงสีข้าง
‘เอ๊ะ! เรื่องอะไร-มันเป็นยังไง ?’ มองหาไม่เห็น
ก็เลยเดินกลับไป-กลับมาต่อ
คิดขึ้นมาครั้งที่ ๒ ‘อ้อ! มันคิดนี่นะ’ จึงค่อยรู้สึกตัวว่ามันคิด
**พอดีมันคิดแล้ว เราก็ทำความรู้สึกตัว**
สมมติเอา ทำเหมือนแมวกับหนู
ถ้าแมวไปจ้องรูหนู หนูมันจะไม่ออกมา
ถ้าแมวไปมองหนู-หนูมันรู้ มันไม่ออกมา-แมวก็จับหนูไม่ได้
ทีนี้แมวมันทำทีเป็นไม่สนใจ มันไม่ดูหนู
พอหนูออกมา แมวมันจับหนูทันที
แต่ตอนนี้สมมติว่าแมวตัวเล็ก หนูตัวโต
**พอดีหนูออกมา แมวจับทันที
หนูมันตกใจกลัวแมว-มันก็วิ่งไป แมวจึงติดหนูไปด้วย
นี่! ตอนนี้เราทุกข์แล้วนี่
พอดีมันคิดปุ๊บ เราเข้าไปในความคิดแล้วนี่
มันติดไปกับความคิดแล้ว-วางไม่เป็น จนมันเหนื่อย-มันจึงวาง
อย่างคุณพูดว่า ‘เราไปทำให้มันร่าเริงอย่างนั้น-อย่างนี้
มันก็หายไปของมันเอง’
แต่ความจริง อันนั้นมันไม่หาย
บัดนี้อย่าไปโทษแมว เราเพียงให้อาหารแมว
แมวมันอ้วน-ตัวโต ถึงหนูมันจะโตขนาดไหนก็ตาม
คราวนี้แมวมันมีกำลังแล้ว พอดีมันคิดปุ๊บ เราเห็นปั๊บ
จะเรียกว่า‘ตัวสติ’ก็ได้-‘ปัญญา’ก็ว่าได้
หรือ‘วิญญาณรู้’ก็ว่าได้**
จะว่าอย่างไรก็ได้ มันเป็นเพียงเรื่องสมมติพูด
**พอดีมันคิดปุ๊บ-เราเห็น มันหยุดทันที
นี่มรรค ต้องเจริญตัวนี้-ต้องทำตัวนี้บ่อย ๆ
พอดีมันคิดปุ๊บ-เห็น คิดปุ๊บ-เห็น
มรรคต้องเจริญ**…
————————————————————————————————
※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※
※ อย่าหลงตน-อย่าลืมตัว ※
※ ※
※ อย่าหลงกาย-อย่าลืมใจ ※
※ ※
※ อย่าหลงชีวิต ※
※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※
รู้สึกตัว…รู้สึกกาย รู้สึกใจ
_/|\_ _/|\_ _/|\_
ใส่ความเห็น