…(หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ) :
สมมติว่า
ขยับมานี่หน่อย เอามือมาจับ(นิ้ว)มือหลวงพ่อไว้
(หลวงพ่อส่งนิ้วชี้ให้ผู้ฟังกำไว้ แล้วก็เคลื่อนมือไป-มา)
*นี่แน่ะ! มันติดกันอยู่อย่างนี้นะ(นิ้วชี้ท่านกับมือผู้ฟัง)
อันนี้ก็อย่างกรณีที่คุณ…พูด นี่! มันไปด้วยกัน
(ทีนี้) หลวงพ่ออยาก(เอานิ้วมือ)ออกแล้ว (แต่เอา)ออกไม่ได้
แต่พอนาน ๆ ไป คุณก็ปล่อย(นิ้ว)มือหลวงพ่อออก
ทีนี้เอาใหม่ กำ(นิ้วชี้หลวงพ่อ)ทันทีนะ-กำเลย
(หลวงพ่อยื่นนิ้วชี้ให้อีก แต่พอผู้ฟังจะกำ-ท่านก็เอานิ้วหลบทันที
ท่านทำอย่างนี้อยู่หลายครั้ง)
นี่! มันจะเป็นอย่างนี้นะ
นี้เพียงสาธิตให้คุณเข้าใจว่า **‘พอดีคิดปุ๊บ-ให้คุณวางปั๊บอย่างนี้’
คิดปุ๊บ-วางปั๊บ**
มีเงินเหรียญบ้างไหม ?
(หลวงพ่อรับเหรียญบาทมา)
ทำพอได้เป็นอุบายนะ
(ผู้ฟังแบมือหงายขึ้น หลวงพ่อเอาเหรียญบาทวางบนฝ่ามือ
แล้วให้ผู้ฟังกำไว้)
เอ้าคว่ำมือ (ผู้ฟังพลิกมือที่กำเหรียญอยู่ คว่ำลง)
แน่ะ! (เหรียญ)มันไม่หลุด
(ผู้ฟัง ๒) : ก็กำมือไว้ (เหรียญ)มันก็ไม่หล่นครับ
(หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ) :
นั่นสิ มันเป็นอย่างนั้น
ตัวสมุทัยที่ต้องละนี่นะ นี่*คุณวางไม่ได้
ตัวสมุทัยนั้นมันกำเข้า*
(ผู้ฟัง ๒) : ครับ
(ผู้ฟังอื่น ๆ ) : กำห่วงลูกครับ กำเรื่อย ๆ
(หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ) :
มันเป็นอย่างนั้น
เอ้าบัดนี้-‘สมุทัยต้องละ’ เอ้า! คว่ำลง
(ผู้ฟัง ๒) : ไม่ต้องกำ(เหรียญ)
(คว่ำมือลงโดยที่มือแบอยู่ และเหรียญอยู่บนฝ่ามือ
เหรียญตกจากมือ)
(หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ) : แน่ะ!
(ผู้ฟัง ๒) : ให้มันตกไป
(หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ) : **นั่น! มันเป็นของมันเอง**
(ผู้ฟัง ๒) : หลุดพ้นไป อย่าไปกำมันไว้
(หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ) :
อย่าไปคิดมัน
ถ้าไปกำ ‘กำ’ก็หมายถึง‘คิด’นั่นเอง
แล้วพอคุณไปคิดเข้า มันก็เป็น ๒ ชั้น
(ผู้ฟัง ๒) :
คิดนี่ เป็นทุกข์ใช่ไหมครับหลวงพ่อ ?
อย่างคิดเรื่องหน้าที่-การงาน
(หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ) :
**ตัวคิดเป็นทุกข์ แต่นี่เราไม่รู้-เราไม่เห็นตัวนี้
พระพุทธเจ้าท่านสอนว่า
‘สมุทัยต้องละ-สมุทัยทำให้ทุกข์เกิด’ ก็ตัวคิดนี้เอง
เราไม่รู้เมื่อมันคิดขึ้นมา เราก็ละมันไม่ได้
เราก็ไปเอาของข้างนอกมาแบก-มาถือ**
(ผู้ฟัง ๒) : แล้วเรา(ก็)ไปกำมันไว้ (หัวเราะ)…
————————————————————————————————
※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※
※ อย่าหลงตน-อย่าลืมตัว ※
※ ※
※ อย่าหลงกาย-อย่าลืมใจ ※
※ ※
※ อย่าหลงชีวิต ※
※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※
รู้สึกตัว…รู้สึกกาย รู้สึกใจ
_/|\_ _/|\_ _/|\_
ใส่ความเห็น