“…ผมรับรองได้
**คำสอนของพระพุทธเจ้านี้ ไม่หมดยุค-ไม่หมดสมัย
จะเป็นชนชาติใด-ภาษาใด ถือศาสนาไหนก็ตาม
ถ้าหากปฏิบัติจริง ๆ**
**‘ถ้าหากเจริญสติปัฏฐาน ๔ ให้ติดต่อกันเหมือนลูกโซ่’
คือทำความรู้สึก(ตัวอยู่)เสมอ ๆ นั่นแหละ**
ท่านว่า ‘ทำอย่างนานไม่เกิน ๗ ปี อย่างกลาง ๗ เดือน
อย่างเร็วที่สุด ๑ วัน ถึง ๗ วัน หรือ ๑๕ วัน
มีอานิสงส์อยู่ ๒ ประการ คือ เป็นพระอรหันต์
ถ้าหากไม่เป็นพระอรหันต์ในปัจจุบันภพนี้
ต้องเป็นพระอนาคามีในปัจจุบันภพนี้’
แต่วิธีที่ผมว่านี้ ผมไม่ได้พูดอย่างนั้น
ผมไม่ได้ว่าถึงพระอรหันต์ หรือพระอนาคามี
ผมไม่ได้พูดอย่างนั้น
ถ้าหากเจริญสติปัฏฐาน ๔ แบบผมว่านี้
อย่างที่ผมทำจังหวะให้ท่านดู ให้ทำอย่างนั้น
**มีความรู้สึกตัวอยู่เสมอ ให้มันเหมือนกับลูกโซ่
ไม่ให้มีเวลาหลง ให้มีความรู้สึกอยู่เสมอ
ผมรับรองว่า อย่างนานไม่เกิน ๓ ปี
อย่างกลางให้เวลา ๑ ปี อย่างเร็วที่สุดให้เวลา ๙๐ วัน
อานิสงส์ไม่ต้องพูด
ถ้าหากมีทุกข์ ๑๐๐%
อย่างน้อยที่สุดหมด ๖๐% เหลืออยู่ ๔๐% เท่านั้น
บางทีอาจหมดได้จริง ๆ
เพราะเรารู้สมุฏฐานต้นกำเนิดของความทุกข์
จริง ๆ แล้ว
ความดีใจและความเสียใจ
หรือความพอใจนั่นแหละ มันไม่มี**
ความดีใจ ก็เปรียบกับ‘แหวนกับเกลียว’
และความเสียใจก็เหมือนกัน
บางครั้งได้-บางครั้งเสีย
อันนี้ไม่ได้มีอย่างนั้น
ดังนั้นผมจึงว่า **ผมกล้ายืนยันรับรอง
คำสอนของพระพุทธเจ้า-วิธีดับทุกข์นั้น มาปฏิบัติง่าย ๆ
ที่มันยากนั้น คือเราไม่รู้จริง
ไม่รับรองคำสอนของพระพุทธเจ้าจริง
เราก็เลยมีความสงสัย
เมื่อมีความสงสัยแล้ว
คนที่สอนยังสงสัย ทีนี้ผู้ไปปฏิบัติตามก็สงสัยตามไปด้วย
จับต้นชนปลายไม่ได้
ผู้ที่สอนก็ยังไม่มั่นใจ แล้วจะให้ผู้ปฏิบัติตามมั่นใจกันได้อย่างไร ?
เราจะสอนผู้อื่น
ต้องมั่นใจในคำพูด-การกระทำ-และวิธีของเราจริง ๆ
เมื่อเรามั่นใจว่าสิ่งนี้แหละ มันนำเข้าไปถึงจุดนี้ได้
และวิธีนี้แหละ จะมาเป็นจุดนี้
และจุดนี้แหละ มันออกมาเป็นจุดนี้
อันนี้รับรองอย่างนั้นแล้ว ผมว่านี้ไม่ยาก-ไม่เดือดร้อน
ปฏิบัติอยู่ที่ไหนก็ได้ แต่ให้รู้จักจริง ๆ
เมื่อไม่รู้จักจริงแล้ว เราจะรับรองไม่ได้
ตอนรับรองนี้แหละ ชื่อว่าเรามีที่พึ่งได้**…”
หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ
————————————————————————————————
※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※
※ อย่าหลงตน-อย่าลืมตัว ※
※ ※
※ อย่าหลงกาย-อย่าลืมใจ ※
※ ※
※ อย่าหลงชีวิต ※
※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※
รู้สึกตัว…รู้สึกกาย รู้สึกใจ
_/|\_ _/|\_ _/|\_
ใส่ความเห็น