จากชีวิตที่หลงโลก
สู่การรู้สึกตัวทั้งชีวิต
ชีวประวัติและเส้นทางธรรมของ
พระสันติพงศ์ เขมปญฺโญ
ผ่านความเลื่อมใสต่อ
หลวงพ่อคำเขียน สุวณฺโณ
ก่อนอายุสี่สิบปี ชีวิตของพระสันติพงศ์—ในวันที่ยังเป็นฆราวาส—ไม่ต่างจากคนเมืองทั่วไป
ทำงาน ใช้ชีวิต คิดว่าตัวเอง “ดีพอแล้ว”
ไม่ได้รู้สึกว่าขาดอะไร และไม่ได้สนใจศาสนาเป็นพิเศษ
หากจะเรียกตามคำของท่านเอง
ก็คือ “อยู่กับโลกแบบหลง ๆ” มาเกือบทั้งชีวิต
จนกระทั่งวันหนึ่ง
โดยไม่มีการวางแผน ไม่มีการตั้งเป้าหมายทางจิตวิญญาณ
เพียงบอกเพื่อนว่าอยากไปหาพระสักรูปหนึ่ง
ไม่รู้ว่าจะเป็นใคร ไม่ได้เลือก ไม่ได้ถาม
เพื่อนพาเดินทางจากพิษณุโลก
แวะค้างคืน แวะผ่านวัด ผ่านทาง
โดยที่เจ้าตัวไม่เคยถามแม้แต่ครั้งเดียวว่า
“ปลายทางคือใคร”
และปลายทางนั้น
คือการได้พบหลวงพ่อคำเขียน สุวณฺโณ
แว็บแรกที่ใจยอมรับ โดยไม่ต้องอธิบาย
ทันทีที่เห็นภาพหลวงพ่อคำเขียน
ยังไม่ทันได้ฟังธรรม
ยังไม่ทันได้รู้จักประวัติ
ในใจเกิดความรู้สึกเพียงประโยคเดียว
“ทำไมพระรูปนี้น่านับถือจัง”
ไม่ใช่ความศรัทธาที่เกิดจากพิธีกรรม
ไม่ใช่เพราะคำสอนที่ลึกซึ้ง
แต่เป็นความรู้สึกตรง ๆ
เหมือนใจรู้จักใครบางคนโดยไม่ต้องมีเหตุผล
เมื่อได้สนทนากันเพียงไม่กี่คำ
ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาอย่างชัดเจนในใจ
“อยากบวชกับท่าน”
ทั้งที่ก่อนหน้านั้น
ไม่เคยคิดจะบวช
ไม่เคยคิดว่าตัวเองด้อยกว่าพระ
และไม่เคยมองว่าศาสนาเป็นเรื่องจำเป็น
คำถามธรรมดา ที่สั่นชีวิตทั้งชีวิต
หลวงพ่อไม่ได้แสดงธรรมยืดยาว
ไม่ได้เทศน์ด้วยศัพท์ยาก
แต่ถามคำถามง่าย ๆ ไม่กี่ข้อ
– เคยกินข้าวฟรีไหม แล้วจำได้ไหมว่ากินอะไร
– เคยนอนแล้วไม่อิ่มไหม
– เคยอ่านหนังสือทั้งหน้า แต่ไม่รู้ว่าอ่านอะไรไหม
คำถามเหล่านี้
ไม่ใช่คำถามเชิงศีลธรรม
ไม่ใช่คำถามทางปรัชญา
แต่เป็นคำถามที่ทำให้ผู้ฟังเห็นชีวิตตัวเองชัดขึ้นทันที
ชีวิตที่กิน เลือก นอน อ่าน
แต่ไม่รู้สึกตัว
ไม่รู้ว่ากำลังกินอะไร
ไม่รู้ว่ากำลังพักผ่อนจริงไหม
ไม่รู้ว่ากำลังรับรู้อะไรอยู่
ในขณะนั้นเอง
ท่านเห็นชัดว่าชีวิตที่ผ่านมา
แม้จะปลอดภัย ประสบความสำเร็จ
แต่น่ากลัวอย่างยิ่ง
เพราะ “ขาดความรู้สึกตัว”
คำสอนที่ไม่พาไปไกล แต่พากลับมาที่ตัวเอง
สิ่งที่ทำให้พระสันติพงศ์เลื่อมใสหลวงพ่อคำเขียน
ไม่ใช่ทฤษฎี
ไม่ใช่ปริยัติ
ไม่ใช่ระบบการปฏิบัติที่ซับซ้อน
แต่คือคำสอนที่สั้น ตรง และใช้ได้ทันที
“อย่าลุก ถ้าอยากลุก
อย่านั่ง ถ้าอยากนั่ง”
ไม่ใช่การฝืนกาย
แต่คือการไม่ตกเป็นทาสของกิเลส
เมื่อสมควรลุก ก็ลุก
เมื่อสมควรนั่ง ก็นั่ง
แต่ไม่ทำตาม “ความอยาก” โดยอัตโนมัติ
นี่คือการฝึกสติในชีวิตจริง
ไม่ต้องเข้าถ้ำ
ไม่ต้องรอเวลา
ไม่ต้องเปลี่ยนบทบาทในโลก
ธรรมที่เป็นเนื้อเดียวกับชีวิต
สิ่งที่ทำให้คำสอนของหลวงพ่อคำเขียนมีพลัง
คือชีวิตของท่านเอง
พระสันติพงศ์ได้มีโอกาสดูแลหลวงพ่อ
ตลอดเจ็ดปีสุดท้ายในช่วงที่ท่านอาพาธ
อยู่ใกล้ชิดตั้งแต่เช้าจรดค่ำ
และไม่เคยเห็นชีวิตของหลวงพ่อ
นอกเหนือจากความรู้สึกตัว
ทุกคำพูด ทุกการกระทำ
ไม่มีส่วนเกิน
ไม่มีการต่อความยาวของทุกข์
ต้นไม้ถูกตัด
หลวงพ่อพูดเพียงว่า
“มันโตเร็วดี หาเพิ่มอีกหลายต้น”
หญิงคนหนึ่งถูกสามีกล่าวหาว่าบ้า
หลวงพ่อพูดเพียงว่า
“บ้านนี้ดีนะ เข้าวัดกันทั้งพ่อแม่ลูก”
คำพูดสั้น ๆ
ที่ไม่ทำให้ใครต้องทุกข์ต่อ
ไม่สร้างศัตรู
ไม่เพิ่มเรื่องราวในใจ
ไม่อยากหาย และไม่อยากตาย
ในวันที่อาพาธ
หลวงพ่อเคยพูดเพียงว่า
“หลวงพ่อไม่ได้อยากหาย
แต่ก็ไม่ได้อยากตาย”
คำพูดนี้
ไม่ใช่ปรัชญาความตาย
แต่คือการไม่ดิ้นรน
และไม่ผลักไสความจริง
ไม่อยากหาย
จึงไม่ต้องวิ่งหาแพทย์เพื่อความสบายใจ
ไม่อยากตาย
จึงไม่ทอดทิ้งชีวิต
อยู่กับสิ่งที่เป็น
โดยไม่ทำให้ใครเดือดร้อน
และไม่ทำให้ตัวเองทุกข์
ธรรมะไม่ใช่เรื่องลึกซับซ้อน แต่ลึกซึ้ง
จากประสบการณ์ทั้งหมด
พระสันติพงศ์สรุปได้อย่างเรียบง่ายว่า
ธรรมะไม่ใช่เรื่องลึกลับ
แต่เป็นเรื่องลึกซึ้ง
ลึกซึ้งตรงที่
เราไม่ต้องไปไหน
ไม่ต้องเป็นใคร
ไม่ต้องเพิ่มอะไรให้ชีวิต
เพียงรู้สึกตัว
ในสิ่งที่กำลังเป็นอยู่
และนั่นเอง
คือสิ่งที่ท่านได้รับจากหลวงพ่อคำเขียน
ไม่ใช่เพียงคำสอน
แต่คือแบบอย่างของชีวิต
ที่ธรรมะกับชีวิต
เป็นเนื้อเดียวกัน
ใส่ความเห็น