ค่อยเป็น ค่อยไป ไม่หยุดยั้ง
ค่อยก้าวเดิน เนิ่นช้า อย่างรู้ทาง
ไม่เร่งรัด ไม่ฝืนฝัน ไม่หวั่นไหว
ทำทีละนิด ติดดิน อยู่กับใจ
แม้ก้าวเล็ก แต่ก้าวไป ไม่ถอยคืน
ช้า…เพราะเห็น ค่าแห่งก้าว ทุกคราวย่าง
ช้า…เพราะวาง ใจนิ่ง ไม่ดิ้นด้น
ช้า…แต่มั่น คงธรรม นำชีพชน
ไม่วกวน ไม่หลงทาง กลางลมแรง
เหมือนสล็อท ยิ้มอ่อน อยู่กลางไพร
ไม่เร่งใคร ไม่แข่งใด ให้ขัดแย้ง
เพียงหายใจ ให้รู้ตัว ทุกแสดง
กาลจึงแกร่ง กลับอ่อนลง ตรงหัวใจ
หากวันใด ทางไกล ดูพร่าเลือน
มิตรผองเพื่อน แยกห่าง ต่างวิถี
ขอเพียงก้าว ทีละก้าว ด้วยใจดี
อยู่กับที่ ที่ก้าวอยู่ อย่างรู้ตน
ไม่ต้องฝืน ให้ทันใคร ในโลกกว้าง
ไม่ต้องอ้าง เสียงใด ให้สับสน
แค่ซื่อตรง ต่อจังหวะ แห่งตัวตน
เดินของตน—วันหนึ่งย่อม ถึงฝั่งฝัน
ใส่ความเห็น