“…**อันความไม่รู้นั้น เรียกว่า‘โมหะ’
บัดนี้เมื่อสติเข้าไปรู้แล้ว โมหะไม่มี**
*ความจริงแล้ว โมหะ-โลภะ-โทสะไม่ได้มีเลย*
ทำไมจึงว่าไม่มี ?
ที่ท่านทั้งหลายฟังผมพูดอยู่ ขณะนี้จิตใจเป็นอย่างไร ?
อันนี้แหละเป็นตัวธรรมชาติชนิดหนึ่ง
‘ตัวใจ’กับ‘ตัวรูป’นี้ เป็นคนละส่วน-แต่มันอาศัยซึ่งกันและกัน
รูปที่มองเห็นด้วยตาเป็น‘รูป’
จิตใจที่มันนึกคิดเป็น‘นาม’
เรารู้จักเรื่องสมมติ
รู้จักว่าศาสนา-พุทธศาสนา บาป-บุญ
**บาปคือโง่
บุญคือฉลาด หรือรู้แล้วก็เลิกได้-ไปเป็นคนฉลาด**
ศาสนาคือตัวคน
**พุทธศาสนา คือตัวสติปัญญาเข้าไปรู้ตัวจิตใจ
พุทธะ แปลว่าผู้รู้**
ศาสนาที่เป็นวัตถุนั้นก็ดี ไม่ได้ปฏิเสธ
อย่างวัดวาอาราม โบสถ์ วิหาร พุทธรูป เจดีย์
เป็น*ศาสนาสมมติ แก้ทุกข์ไม่ได้
ทำแล้วก็ดีใจชั่วขณะเท่านั้น*
‘ดีใจ’กับ‘ใจดี’นั้น ไม่เหมือนกัน
*เมื่อเรามาเห็นอันนี้(รูป-นาม)-ดีใจ แต่ตัวใจดีนั้นยังไม่มี
ยังไม่เห็นตัวใจดี เพราะเรายังไม่เห็นตัวชีวิตเรา*
บัดนี้**เราก็มาทำความรู้สึกอย่างที่ผมว่านี้
กำมือ-เหยียดมือ (กะ)พริบตา อ้าปาก
หายใจเข้า-หายใจออก
ให้มีความรู้สึกตัว
บัดนี้ความคิดมักจะปรากฏขึ้นมาแว๊บหนึ่ง
เราเห็น-เรารู้-เราเข้าใจ**
*โดยมากเราเห็นความคิด เราเห็นแล้วเรารู้เป็นเรื่องไปเลยนั้น
(อย่างนี้)รู้ความคิด ไม่ใช่เห็นความคิด
เราเข้าไปอยู่ในความคิดนั้นแล้ว เราไม่ได้เห็นความคิดของเรา*
สมมติขณะนี้เราอยู่บนบ้าน
เราเข้าไปในห้องแล้ว เข้าไปนอนในมุ้ง
เมื่อเราเข้าไปอยู่ในห้องนอนนั้น เราจะไม่เห็นนอกห้อง
เมื่อเราอยู่ในบ้าน เราจะไม่เห็นหลังคาบ้าน
มันเป็น ๓ ชั้น
เราต้องไม่เป็นอย่างนั้น
คือว่า**มันคิด เราเห็น-เรารู้
เราเลยออกจากความคิดได้ เราไม่เข้าไปในความคิด**
เปรียบเหมือนเราไม่ต้องเข้าไปในมุ้ง
ไม่ต้องเข้าไปอยู่ในห้องนอน และไม่ต้องเข้าไปอยู่ในบ้าน
ออกมาชานบ้าน หรืออยู่ลานบ้าน
เรามองดูประตู เราก็เห็น
เหลียวมองในห้อง เราก็เห็น
เหลียวมองมุ้ง เราก็เห็น
อันนี้เราเห็นความคิด-รู้ความคิด-เข้าใจความคิด
**พอมันคิด
ทีแรกจะเป็นเรื่องไป ปะติดปะต่อเป็นอารมณ์ไป
บัดนี้มันคิด…เราเห็น-เรารู้ความคิด (ความคิด)มันหยุด**
อุปมาเหมือนบ้านเรามีหนู
เราไม่มีความสามารถที่จะไปไล่หนูออกจากบ้านได้
หนูมันจึงกัดเสื้อผ้า-สิ่งของเสียหายหมด
เราจำเป็นต้องไปเอาแมวมาเลี้ยง
แมวกับหนูเป็นปรปักษ์กัน ถ้ามีแมวแล้ว-หนูมันกลัว
ทีแรกหนูตัวใหญ่-แมวตัวเล็ก
พอหนูมา-แมวก็ตะครุบหนู หนูตัวใหญ่ก็วิ่งหนี
แมวมันไม่ยอมวาง มันก็ติดหนูไป
เหนื่อยแล้ว-มันก็วางหนู หนูมันก็หนีไปพ้น (หนีไปได้)
แต่เราไม่ต้องไปสอนให้แมวจับหนูอีก
**เพียงเอาอาหารให้แมวกิน
ให้แมวมันใหญ่ขึ้น-อ้วนโตขึ้น มีกำลังมากขึ้น
เวลามีหนูมา แมวจะกระโจนจับอย่างแรงทันที
หนูมันตกใจ-มันช็อกสลบทันที** เพราะมันไม่เคยถูกแมวจับ
พอแมวจับหนู เลือดที่ร่างกายของหนูมันหยุดวิ่ง
แมวกินหนู เลยไม่มีเลือด
**ความคิดเราก็เหมือนกัน
พอมันคิดเข้ามา…เราเห็น-เรารู้-เราเข้าใจ มันหยุดทันที
เหมือนแมวจับหนูนั้นแหละ
พอมันคิด เราเห็น-เรารู้-เราเข้าใจ
ความคิดมันเลยไม่ถูกปรุงไป
เพราะเรามีสติ-หรือมีสมาธิ-มีปัญญาแล้วในขณะนี้**
…”
หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ
————————————————————————————————
※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※
※ อย่าหลงตน-อย่าลืมตัว ※
※ ※
※ อย่าหลงกาย-อย่าลืมใจ ※
※ ※
※ อย่าหลงชีวิต ※
※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※
รู้สึกตัว…รู้สึกกาย รู้สึกใจ
_/|\_ _/|\_ _/|\_
ใส่ความเห็น