“…*ที่สุดแห่งการเดินทาง
มีอะไรเป็นเครื่องหมายว่าไม่ต้องไป-ไม่ต้องมาอีกแล้ว ?*
เครื่องหมายอันนี้มองไม่เห็นด้วยตา จับไม่ถูกด้วยมือ
**คือมันขาดออกจากกันนั่นเอง ไม่มีการติดต่อกัน
จึงว่าไม่ต้องไปและไม่ต้องมา เพราะติดต่อกันไม่ได้**
อาตมาเคยทำให้ดู เคยพูดให้ฟังหลายครั้งหลายหน
ใครมาก็ต้องพูดเรื่องนี้ เพราะทุกคนต้องประสบอย่างนี้
คือสมมติให้ฟังว่า
‘เอาเชือกมาผูกไว้ ๒ ต้น หรือ ๒ เสา หรือ ๒ หลัก
ดึงปลายทั้ง ๒ ข้างให้ตึง’ ภาษาหลวงพ่อว่า ‘มันเค้ง’
‘ให้มันตึง(โดย)ดึงอย่างแรงแล้วผูกไว้ แล้วเอามีดมาตัดตรงกลาง
พอตรงกลางมันขาด
มันกระเด็น หรือมันหดเข้าไปถึงเสาหรือหลักนั้น
อีกเส้นก็หดเข้าไปถึงเสาหรือหลักนี้
*มันจึงติดต่อกันไม่ได้ จึงไม่ต้องไปและไม่ต้องมา
ต้องเป็นอย่างนี้ทุกคน ไม่ยกเว้น
ต้องประสบจริง ๆ มันจึงจะเข้าสู่สภาพเดิมของมันได้
อันนี้แหละเป็นเครื่องวัด เป็นเครื่องหมาย*
แต่เป็นสิ่งที่มองไม่เห็นด้วยตา จับไม่ถูกด้วยมือ
เรียกอีกอย่างว่า *‘หมดเชื้อ’นั่นเอง*
เราคงเคยได้ยิน-ได้ฟังเขาพูดกันว่า
‘พระพุทธเจ้าตัดผมครั้งเดียว ผมของพระองค์ไม่ยาวอีกต่อไป’
ก็เป็นเรื่องเดียวกัน
*ที่สุดแห่งการเดินทางนี้-เป็นสิ่งเดียวกัน และสำคัญที่สุด
ทุกคนต้องประสบอย่างเดียวกัน
เพราะทุกคนต้องตายแน่นอนที่สุด
จึงพูดว่า ‘ธรรมะแท้เป็นสิ่งเดียวกัน’*
จะถือศาสนาไหน ก็จะ*ต้องเข้าถึงจุดนี้
แล้วแต่ใครจะทำ แล้วแต่ใครจะไม่ทำ*
นี่แหละ **การดูจิต-ดูใจจึงเป็นสิ่งอัศจรรย์ที่สุด**
คำว่า‘อัศจรรย์’ ก็คือ*สิ่งที่ไม่เคยเป็น-ก็เป็น
สิ่งที่ไม่เคยมี-ก็มี*
**การเป็น-การมีอย่างนี้ เป็นของที่อัศจรรย์มาก
เพียงดูจิต-ดูใจเท่านั้นเอง**
ดังนั้น *ธรรมะคำสอนของพระพุทธเจ้า
จึงมีอยู่ในคนทุกคน ไม่ยกเว้น*
จะถือศาสนาไหน-ลัทธิใดก็มี *เพราะทุกคนมีจิตมีใจ*
**นี่แหละเป็นเครื่องวัดของนิพพาน**
นิพพาน
ไม่ใช่การเข้าฌานอย่างนั้น-การเข้าฌานอย่างนี้
ออกจากฌานอย่างนั้น-ออกจากฌานอย่างนี้
นั่นเป็นคำพูดของคนทั่วไป
ใจความสั้น ๆ ก็มีเพียงเท่านี้…”
หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ
————————————————————————————————
※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※
※ อย่าหลงตน-อย่าลืมตัว ※
※ ※
※ อย่าหลงกาย-อย่าลืมใจ ※
※ ※
※ อย่าหลงชีวิต ※
※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※
รู้สึกตัว…รู้สึกกาย รู้สึกใจ
_/|\_ _/|\_ _/|\_
ใส่ความเห็น