“…วิธีปฏิบัติธรรมะ มันหลายเรื่องครับ
วิธีเดินไป-เดินมา เดินเบา ๆ อย่าไปเดินแรง
ถ้าอยู่ร่วมกัน-กุฏิเดียวกัน ๒ คน
นอน-ตื่น ทำตัวเบา ๆ อย่าให้คนอื่นรู้สึกตัว
ถ้าเราไม่อยากปลุก-อยากค้นกัน ก็ออกมาเบา ๆ
ขากเสลด-น้ำลายนี่ ทำเบา ๆ ทั้งนั้น
คำว่าเบา ๆ นี่-ไม่ใช่เบานี่ ทำค่อย ๆ ไม่ให้หมู่รู้
ให้ว่าปานนั้นแหละ ถ้าเราจะลุก
ถ้าเราไม่ลุก ก็นอนอยู่ในนั้น-นั่งอยู่ในกุฏิเรา
นั่งอยู่ในมุ้งก็ได้ ถ้านอนกุฏิหลังเดียวกัน
ถ้านอนกุฏิผู้เดียว ลุกออกมา
อย่าพยายามรบกวนหมู่
นอนตื่นดึกอย่างน้อยก็ต้องตี ๒ ตี ๓
ผมปฏิบัติ ผมนอนตื่นอย่างนั้น
ฝึกหัดนะครับ
**การปฏิบัติธรรมะ เป็นการฝึกหัด
ฝึกหัดตัวเอง ทดลองดู(ว่า)มันฝึกได้ไหม ?**
เมื่อเราฝึกหัดตัวเองได้ คนอื่นก็ต้องฝึกได้
เมื่อเราฝึกหัดตัวเองไม่ได้
จะไปฝึกหมู่นั้น ฝึกไม่ได้แท้ ๆ เรื่องนี้
ฉะนั้นการปฏิบัติธรรมะ นอนให้มันเต็มที่-นอนมาก ๆ
คำว่านอนมาก ไม่ใช่นอนทั้งวัน-ทั้งคืนนะครับ
กลางวันก็นอน-กลางคืนก็นอน ไม่ใช่อย่างนั้น-คำว่านอนมากนี้
เราปกติทำวัตรเย็น หรือทำวัตรเช้า
เราเพียงมาฟัง ฟังแล้วเอากลับไปทำธุระ
พอดีอยากนอน นอนเลย
ใครจะพูดอย่างไร ก็ตามใจคนอื่นน่ะ
เราต้องนอนเต็มที่เลย
นอนนั้น คือนอนให้มันหลับไปเลย
คนนี้อาจจะไม่เหมือนกันก็ได้ หรืออาจจะเหมือนกันก็ได้ครับ
นอนแล้วหลับไปเลย หลับไปอย่างสนิทครับ
หลับไม่ฝันอะไร สบายไป
พอดีนอนตื่นขึ้นมาปุ๊บ
อืม-พอดีมันตื่นขึ้นมาแล้วบัดนี้ ลุกทันที
(ถ้ายัง)ไม่ลุก เราก็พยายามทำความเพียรในมุ้ง-ในที่นั้นเลย
จะนอนทำก็ได้-นั่งทำก็ได้ ถ้าฝึกหัดดี
บัดนี้ถ้าเราฝึกหัดอย่างนั้นแล้ว
บัดนี้เราจะรู้จักว่านอนหลับเต็มที่
บัดมันจะตื่น
มันจะต้องมีการพลิกไหวในตัวความคิดโน่นครับ
มันจะฝันหรือมันเป็นอย่างไรแล้ว ก็สังเกตตัวเองครับ
เป็นวิธีสอนเราทั้งนั้น เรื่องหมู่นี้ครับ
**ไม่ใช่ผีจะมาทำให้เรา ไม่ใช่เทวดาจะมาทำให้เรา
ผลที่สุด พระพุทธเจ้าเองก็ทำให้เราไม่ได้
เรื่องอันนี้ เราต้องทำเองครับ
เราต้องฝึกหัดตัวเอง-ลองดู** เป็นอย่างนี้…”
หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ
————————————————————————————————
※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※
※ อย่าหลงตน-อย่าลืมตัว ※
※ ※
※ อย่าหลงกาย-อย่าลืมใจ ※
※ ※
※ อย่าหลงชีวิต ※
※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※
รู้สึกตัว…รู้สึกกาย รู้สึกใจ
_/|\_ _/|\_ _/|\_
ใส่ความเห็น