“…**อันความไม่รู้นั้น ภาษาธรรมะเรียกว่า‘โมหะ’
ภาษาพื้นบ้าน เรียกว่า‘หลงตน-ลืมตัว หลงกาย-ลืมใจ
ไม่รู้ตัว…ไม่รู้กาย-ไม่รู้ใจ’** ท่านว่าอย่างนั้น
ดังนั้นจึงศึกษาของจริง (ว่า)จริงไหม ?
มองเห็นคนนั่ง มองเห็นคนนอน
แน่ะ ! อันนี้จริงไหม ?
นั่นแหละ ตา(เป็น)หน้าที่ของดู-หูจึงเป็นหน้าที่ของฟัง
ตาดู-แต่ตามันไม่รู้ หูฟัง-(แต่)หูมันไม่รู้
คือ**ตัวใจมันรู้
มันเป็นทาง
มันเป็นทางเดินของจิต-ของใจ
มันเป็นทางเดินของกิเลส
มันเป็นทางเดินของอวิชชา คือความไม่รู้
มันเทียวเข้า-เทียวออก เดินไป-เดินมา
(แต่)เราไม่รู้**
บัดนี้ **เรามาศึกษากับธรรมชาติ
เราไปไหน-มาไหน
มันนึก-มันคิด เราเห็น-เรารู้-เราเข้าใจ
พอดีมันถูกเห็น ความคิดมันถูกหยุดทันที**
อุปมาให้ฟัง เหมือนเราขุดบ่อน้ำ
เราขุดหาน้ำ หรือจะขุดบนที่สูง ๆ ก็ตาม
แล้วขุดที่ลุ่ม-ที่ดอน ขุดที่ไหนก็ตาม
แต่พื้นดินนี้ ต้องมีน้ำทุกหน-ทุกแห่ง
ขุดลงไปลึก ๆ ไปเจอน้ำ
แล้วน้ำกับตมกับเลนน่ะ มันอยู่ด้วยกัน
เราก็เป็นหน้าที่ตักตม-ตักเลนออกทิ้ง
น้ำ(ที่)อยู่ข้างใน มันจะไล่ตะกอนออกมา
มันจะไล่ออกมาให้หมดเลย
เราก็เป็นหน้าที่ตักตม-ตักเลนออกให้หมด
ตักออก-ตักออก วิดออก-วิดออก
‘ตัก’กับ‘วิด’ เป็นอันเดียวกันนะ
ตมเลนออกหมดแล้ว น้ำมันจะไล่ตะกอนออกมา
แต่มันยังขุ่น-ยังมัว ยังสกปรก
น้ำนั้นยังใช้ไม่ได้
(ให้)กวนปากบ่อเข้า ให้มันล้างตม-ล้างเลน
ล้างตะกอนเหล่านั้นออก ตักออก-ตักออก
เมื่อตักออกหลายครั้ง-หลายหน ล้างหลายครั้ง-หลายหน
น้ำก็สะอาดขึ้นมา
เมื่อน้ำสะอาดแล้ว เอาไปใช้อะไรก็ได้
ดังนั้น**‘จิตใจที่ฝึกดีแล้ว นำสุขมาให้’** ท่านว่าอย่างนั้น
**จิตใจไม่ต้องฝึกมัน-ฝึกกิเลส ฝึกตัวนึก-ตัวคิดนี่แหละ
มันเทียวมาน่ะ เราเห็น-เรารู้
ถ้าเราไม่เห็น-เราไม่รู้ ก็แสดงว่าเราไม่ได้ฝึกกิเลส**
แต่**จิตใจนั่น-มันดีแล้ว ไม่ต้องไปฝึกมัน
จะไปฝึกมันทำไมจิตใจ มันเป็นปกติอย่างนั้น
เกิดมาแล้ว มันก็มีปกติอยู่อย่างนั้น
อัน‘ปกติ’นี่แหละ
ท่านว่า‘มันเป็นธรรมชาติ-มันเป็นธรรมดา-มันเป็นอยู่อย่างนั้น’
จะทำการทำงาน-พูด-คิด ความปกตินั้นก็มี**…”
หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ
————————————————————————————————
※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※
※ อย่าหลงตน-อย่าลืมตัว ※
※ ※
※ อย่าหลงกาย-อย่าลืมใจ ※
※ ※
※ อย่าหลงชีวิต ※
※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※
รู้สึกตัว…รู้สึกกาย รู้สึกใจ
_/|\_ _/|\_ _/|\_
ใส่ความเห็น