“…บาป วันนี้ขออธิบายอีกพักหนึ่ง
*บาป คือคนที่ไม่รู้ตัวเอง
คนใดที่ไม่รู้ตัวเองนั่นแหละ บาปมากที่สุดในโลก
ส่วนบุญ คือคนรู้สึกตัวเอง
คนรู้สึกตัวเองนั่นแหละ เป็นคนมีบุญ
สามารถที่จะทำให้ตัวเองเป็นอริยบุคคลขึ้นมาได้จริง ๆ*
เรียกว่าได้ความสงบพักหนึ่ง
คำว่ารู้ตัวนี้ เข้าใจอีกคำหนึ่งคือรู้ว่าหญิง-ชาย…นาย ก. นาย ข.
รู้อย่างนี้ ใคร ๆ ก็รู้
แต่**ความรู้ตัวเองที่ข้าพเจ้าพูดนี้ คือรู้สึกตัวอยู่ทุกขณะ
ร่างกายเคลื่อนไหวโดยวิธีใด-ก็รู้ จิตใจมันนึกมันคิด-ก็รู้
อันนี้เป็น(การ)รู้(ที่)เกิดขึ้นมาจากกฎของธรรมชาติจริง ๆ
เมื่อมันคิดขึ้นมา เราเห็น-เรารู้-เราเข้าใจ
เข้าใจ ความคิดก็เลยถูกหยุด
เมื่อมันหยุด เราก็มีปัญญาสามารถจะรู้สมุฏฐาน
คือความโกรธ-ความโลภ-ความหลงขึ้นมาได้**
*มันไม่ได้มีอยู่ที่คน
ในขณะที่เราลืมตัว เราไม่เห็นชีวิต
ไม่เห็นจิต-ไม่เห็นใจเราเอง ในขณะนั้นเราลืมตัว
เมื่อลืมตัวแล้ว โทสะ-โมหะ-โลภะมันเกิดขึ้น
เมื่อมันเกิดขึ้นแล้ว-เราเป็นทุกข์
แต่ทุกคนเกลียดทุกข์อันนี้ แต่ไม่รู้จักทุกข์อันนี้เท่านั้น
นี่แหละความสงบที่เราหากัน
ไม่ใช่ว่าแต่นั่งให้มันสงบ อันนั้นมันจึงไม่ใช่สงบ*
**ความสงบที่ข้าพเจ้าเสาะแสวงหานั้น
คือสงบจากโทสะ-สงบจากโมหะ-สงบจากโลภะ
สงบจากความไม่รู้ เรียกว่าความสงบอันนี้มีในคนทุกคน-ไม่ยกเว้น**
เมื่อข้าพเจ้ารู้อันนี้-ข้าพเจ้ารับรองได้ และ*ทุกคนสามารถที่จะทำได้*
จะเป็นชาติไหน-ภาษาใด ถือศาสนาใดก็ตาม
จะเป็นคนถือศาสนาฮินดู ศาสนาพุทธ ศาสนาคริสต์
หรือศาสนาอิสลาม ศาสนาใดก็ตาม
ศึกษาได้ทั้งนั้น *เพราะคนทุกคนมันมีกายกับใจ*…”
หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ
————————————————————————————————
※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※
※ อย่าหลงตน-อย่าลืมตัว ※
※ ※
※ อย่าหลงกาย-อย่าลืมใจ ※
※ ※
※ อย่าหลงชีวิต ※
※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※
รู้สึกตัว…รู้สึกกาย รู้สึกใจ
_/|\_ _/|\_ _/|\_
ใส่ความเห็น